GÖKBELEN YAYLA ŞENLİĞİNDEN

Mersin Büyükşehir Belediyesi Kent Orkestrası Çarşamba akşamı Gökbelen Yaylasında halk ile beraber yayla şenliğinde coştular ve coşturdular.
Sunumunu Berna Aka’nın yaptığı konserde, sanat müziği dalında Beyza Dorla, Halk Müziği dalında ise Çiğdem Akdoğan, Ahmet Buğra Özcan, Anadolu’nun her bir köşesinden ezgileri dile getirdiler. Muhlis Akarsu’dan, Musa Eroğlu’ndan ezgiler orkestranın usta çalışları ile birleşti. Gökbelen Yaylası sakinleri köy meydanında bir yandan dinlediler, bir yandan oynadılar. Şef Erman ise ustaca yönetti.
Halk oyunları grubu, bize Anadolu’yu adım adım gezdirdi. Halaylar, çiftetelli, ağıdın içinden gelen neşe, sevinç izleyenlere geliverdi. Yüzler gülümsedi, kimisi yerinde oynadı.
Orkestrada bulunan sanatçılar ustalıkla çaldılar. Yılların birikimi duyarak çalmak, duyarak söylemek. Sanat öyle bir şey. Bu sanat gruplarını yerel yönetimler içinde kurulması çok anlamlı. Eğer bir başkan ve yönetimi biraz ufku açık, biraz da uçuk olursa kente orkestra kurulmuş, tiyatro kurulmuş. Sanata değer vermek, resim atölyeleri kurmak. Sanatı sokağa taşımak. Köylere taşımak. Yaz aylarında yaylalara gitmek. Kırsalda sıkışıp kalmış insanlara sevinç, neşe götürmek. İşte Mersin Büyükşehir de geçmişte bir belediye başkanı vardı. Bu orkestraların içinde keman çalardı. Adı da Macit Özcan’dı. Onu da burada saygı ile anmak gerekir.
Mersin Büyükşehir Belediye Başkanı Vahap Seçer, bir ziraatçı; köylere, kırsal kesime bir umut oldu. Tükenen üretim alışkanlığına destek oldu. Onlara heyecan verdi. Halka dokundu. Karşılığında destek aldı. Şimdi de bu etkinlikler ile gönüllerde yerini alıyor.
İmamoğlu, Zeydan Türkiye Belediyeler Birliği Başkanları idi. Onların özgürlüğü alındı. Onların yerine vekil oldu. Şimdi Mersin’de olduğu gibi bütün ülkede üretime katkı sunan projelere destek oluyor.
Bu ülkede üretime gereksinim var. Hem de çok çalışmak, çok üretmek. Bolca üretim, hakça tüketim. Üretimden gelen gücün kullanılması. Bakarsanız bir tarım bakanı olarak yerini alır.
Milyonlar harcayarak konserler vermek yerine, kendi sanatsal gücü ile köy, mahallelere ulaşmak. En azından bu sanatçılara el vermek, onların içindeki cevherleri ortaya çıkarmak.
Bir erik dalında, ham çökelek, bir şıkırdım oyununda aynı duygular ile alanı paylaşmak. Tahta kaşığı ile kasabın gönlüne girmek. Yaşlı teyze ile coşmak.
Finalde tüm sanatçılar ve halk birlikte koro halinde İzmir Marşını çalıp, söylediler. Gökyüzüne bir ses gitti. Sonra baktık kavak yerleri aşağılara iniverdi.
Emeklerine sağlık. Ne iyi ettiler, te Mersin’den gelip dağın başında insanları eğlendirdiler. Yeri geldi ağlattılar. Hak hizmetlerini kabul etsin.