Sabah, gün doğarken ezanın ardına okunan sela ile açmıştım gözlerimi. Evet! Bir insan daha bu dünyadan ayrılmıştı. İyisiyle kötüsüyle ne varsa eteklerinde bırakıp gitmişti. Biraz hüzün kapladı içimi yine de dedim ki kendi kendime “Her an ensendeyim.” diye kendini hatırlatıyordu ” ölüm” bana. En yakın arkadaşım bile bu kadar yakın olamazdı. Düşünsenize her an ölebileceğinizi bilerek yaşamak ve hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamaya devam etmek… İnsan olarak bu harika bir deneyimdi. Bugün de ölmediğime göre yapacak çok şey vardı.
“Hadi kalk Havva, senin sana ihtiyacı var.”
Bir fırsat daha.
Evet! Boşa geçirecek bir anımız bile yoktu. Çünkü “ölüm” yaşamın ne kadar güzel olduğunu her an her gün birilerinin canını alarak gösteriyordu. Sonsuza kadar yaşayamayacağımızı, yaşama zamanının şimdi olduğunu anlatıyordu. Böyle düşününce ölümden korkmamıza gerek yoktu. O halde “dün”ün pişmanlıklarını “yarın”ın endişelerini bir kenara bırakır; “şimdi”nin gereğini yapabilirdik.
Ölüm bize eğer duymak istersek, yaşama zamanının şu an olduğunu anlatır. Hiç bir şeyin kalıcı olmadığını öğretir. En önemlisi vazgeçmeyi öğretir. Beklentilerimizden vazgeçmeyi, kendimiz olduğumuz “ben”i gerçekleştirmeyi, yarını şekillendirmenin “kendimiz olmak”la mümkün olacağını gösterir.
Kısacası; Ölüm bize “Şimdi yaşa” der.
Yaşamak ise, yaşama etkin bir şekilde katılmak demektir. Deterjan reklamındaki “Kirlenmek güzeldir.” sloganı gibidir. Ellerimizi kirletmek demektir. Toprağa belenmek, yüzü koyun tökezleyip düşmektir. Yaşamak, her şeyin içinde olmak demektir. Çılgınlık yapmaktır. Bugünü dünden farklı kılmaktır. En önemlisi de sevgiyle aşkla hayata tutunmak, bir şarkı şiir gibi yaşamaktır. Şiirin mısralarına söz olabilmektir yaşamak. Coştum yine …
Sevgi ve aşk dolu bir yaşam ümidiyle…
ŞİMDİ YAŞA
0
Paylaş
