BİR ANNENİN 68 ANILARI / MUAZZEZ AKTOLGA

featured
Google'da Abone Ol service
0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
“Kim senin yasanı çiğnemedi ki söyle?
Günahsız bir ömrün tadı ne ki söyle?
Yaptığım kötülüğü kötülükte ödetirsin sen,
Sen ile ben arasında ne fark kalır ki söyle?”
HAYYAM 
Silifke Lisesinde öğrenci idik. Çok sakin olan coğrafya öğretmenimiz Süheyla Paker hışımla derse girdi. Her şeye kızıyordu. Birkaç öğrenciye kızdı, hatta patakladı. Sonra izin aldı gitti. Çok şaşırmıştık. Çocuğum, kardeşim, diye dersini anlatır, bizlere coğrafya dersini çok sevdirmişti.
Sonra anladık ki, o gün yeğeni Münir Ramazan Aktolga yakalanmış. Vuruldu haberi gelince kendini tutamamış, tabi ki hıncını bizden aldı.
68 yıllarında biz 16 yaşında gençleriz. Ağabeyleri izliyoruz. 68 kuşağı bizim ışığımız oldu. O günlerde radyolardan gazetelerden takip ettik. Aynı yıllarda Avrupa’da gençler de harekete geçtiler. O ülkelerde demokrasi vardı. Onların sesine kulak verdiler. Biz de kulak verme yerine 12 Mart darbesi ile solcuların üstüne balyoz gibi indiler. 1960 anayasası ile aydınlanan yol, birden karardı.
O yıllarda CHP’de ortanın solu Ecevit hareketi başladı. Sevindik, ama derin devlet ona da izin vermedi. Kanlar aktı, gençler tutsak edildi. Yıllarca tutsak, kimisi idam edildi. O yetmedi 12 Eylül geldi. Sol her başını kaldırdığında tepesine tepesine bindiler.
İşte 1960 ve sonrası 1968, 1971, 1980 yıllarında ülkede yaşanan baskı ve zulmü anlatan kitabı Gökbelen Kültür Evi kitaplığından aldım, okudum.
Muazzez Aktolga’nın yaşadığı  anıları bu dönemleri aydınlatan bir belgesel gibi önümüzde aktı gitti.  1963’te Silifke’den Ankara’ya sürgün gitmesi ile başlayan bir yol haritası. Orada büyüyen çocukları. İşte Münir Ramazan Aktolga’nın annesi. Devrimci, ilerici, özgür yetişen çocuklar. Onların eylemlerine sahip çıkmak. Oğlunu cezaevinde ziyaret ederken, diğer gençlerin anası, ablası olmak. Varını yoğunu o çocuklara adamak.
Ankara, İstanbul sonra Niğde yollarında geçen bir ömür. O dönemlerin canlı tanığı. O gençler eğer 146 yerine normal suçlar kapsamında yargılansalar; 3-5 yıl hükümlü olacaklar. Oysa o gençler idam edildi. O gençlerin ömrü tutsak geçti. Yargılama sırasında gördüğü işkencelerin haddi hesabı yok.
Beklenen af, onlara değmez, teğet geçer. Anayasada Eşitlik ilkesi içinde açılan dava af kapsamına girenler. Tekrar tutuklanma endişesi ile özgür kalınca çoğu yurt dışına gittiler. İşte Münir Ramazan Aktolga soluğu Almanya’da alıyor. Orada fabrikalarda işçi olarak çalışıyor. Oysa o okuyabilse nükleer fizikçi olacaktı. Ortadoğu Üniversitesinde Erdal İnönü gibi, profesör olacaktı.
O yılları Münir Ramazan Aktolga şöyle tanımlar:
“Bunun için mi yola çıkmıştık biz? Bir Ulaş, bir Necmettin bunun için mi ölmüşlerdi yanı başımızda? Ne anlamı vardı artık yaşamanın, bu ihanetlerini gördükten sonra? Ve resti çektik! ‘Amerikan emperyalizmine ve 12 Mart faşizmine karşı demokratik Cumhuriyet mücadelesini destekliyoruz’ diyerek, kendimizi o günün koşullarında öyle ifade ettik.”
Davaya inan gençler, onlara destek olan aileler. Ev, cezaevi, mahkeme salonlarında geçen bir ömür. Her ziyarette istenilen kitaplar, onları görüş gününe kadar bulmak, ona götürünce mutlu olmak.
Muazzez Aktolga, 1950’li yıllar, 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubatları görmüş, yaşamış. Hem de ezilenlerin, ötekilerin içinde varlık içinde yokluk çekmiş. Ama çocuklarının hep yanında durmuş. Her zulmü altında Amerikan emperyalizmi ortaya çıkmış.
1989 yılında SHP gibi sosyal demokratların yükselmesi, 1991’lerde yaşanan derin işlerin içinde Kürt sorunu, inanç sorunu. Biz onlarla uğraşırken, şeriata giden yolda, din bezirganlarına destek devam etmiş. Parlamenter sistem yerine tek adam düzeni. Şeriat ve halife davası için her şeyin mubah olduğu bir dönemi atlatmaya çalışan siyasi partiler. Parlamenter sistem için değişik siyasi görüşlerin bir araya gelmesi. Bunların içinden kaypak olanların hemen onların içinden ayrılmaları.
Muazzez Aktolga’nın anılarını okuyunca 50-60 yıllık bir dönemin tarihini gördük. 12 Mart’ta 27 Mayıs Anayasasını, 12 Eylül’de 12 Mart Anayasasını, 2010’larda anaysa değişikliği sonrası 12 Eylül Anayasasını arar olduk. Şimdi anayasayı tanıyan yok. Anayasa Mahkemesi kararlarına uyulmuyor.
Giden süreç içinde bir şeyler yapmalı. Ötekiler bir araya gelecek, tek adam gidecek. Parlamenter sistem, demokrasi, hak, hukuk, adalet kavramları işlev görecek. Yeni anayasa diyorlar ya. Tek madde yetiyor. Eşit Yuttaşlık Hakkı yerine gelince ülkede alevi, sünni, Türk, Kürt, Ermeni, Süryani ya da kadın erkek eşitliği hepsi birden sorunlar bitiyor.
Zor mu? Geçiş dönemi içinde var olanlar yoldan ayrılmazlarsa, sevgi, barış dolu günler gelebilir.
(*)  BİR ANNENİN 68 ANILARI, MUAZZEZ AKTOLGA. SİSTEM YAYINCILIK. 

BİR ANNENİN 68 ANILARI / MUAZZEZ AKTOLGA
Haber Bülteni
Bültenimize Katılın

Tamamen Ücretsiz Olarak Bültenimize Abone Olabilirsin

Yeni haberlerden haberdar olmak için fırsatı kaçırma ve ücretsiz e-posta aboneliğini hemen başlat.

Spam göndermiyoruz. İstediğiniz zaman abonelikten çıkabilirsiniz.

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter

Giriş Yap

Mut'un Sesi Gazetesi ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!

KAI ile Sohbet Et

KAI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka asistanı
Sohbet sistemi şu anda aktif değil. Lütfen daha sonra tekrar deneyin.