Otuz beş yaşına gelene kadar kitap yazmayı hiç düşünmemiştim. Anlatmak istediğim bir şey yoktu çünkü. Ama kızımın dünyaya gelmesi, büyümesi ve konuşmaya başlaması her şeyi değiştirdi.
O sırada Moskova’da yaşıyorduk. Eşim kızımıza Rusça çocuk kitapları okuyordu, en çok da Rusların “pateşki” olarak adlandırdığı tekerlemeyi andıran şiir-şarkı kitaplarını. Çukovski, Mihalkov, Barto ve Marşak gibi muhteşem yazarların şiirleri izledi bunları.
Konuşmayı yeni öğrenen bir çocuğun manzum anlatılara verdiği canlı tepki doğrusu beni çok şaşırtmıştı. Şiirli bir hikaye yazmaktaki çıkış noktam işte bu şaşkınlık oldu.
Banyo Sırası yazdığım ilk hikaye değil. Ama nasıl olduysa primatlar (bir kere daha demeli belki de) aradan sıyrılmayı başardılar.
Bir çocuk kitabı yazmak için ilk kez dosya oluşturduğum tarihten bu yana beş yıl geçti. Dosyadan kitaba giden yolu tek başına yürümedim. Sayısız insanın yardımı dokundu. Kimi yazdıklarımı okuma ve fikirlerini paylaşma nezaketini gösterdi, kimi de yayıncı bulabilmem için benimle birlikte emek harcadı. Hepsine içtenlikle teşekkür ediyorum.
Editörüm Hülya Dayan’ın şahsında Tudem ailesine ayrıca teşekkür etmek isterim. Yazdıklarıma okurla buluşma şansı tanımaları bir yana, olağanüstü keyifli ve rahat bir çalışma ortamı sundular.
Hayalimdeki egzotik cümbüşü resme döken Oğuz Demir’e de hayranlıkla karışık minnet duygularımı iletmek istiyorum. Kitap okurunu bulacaksa bunda en büyük pay sahibi odur.
Son olarak büyük ve küçük aileme, en çok da minik Katyuşacığıma sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. İlgileri ve sevgileri olmasa bu cesareti bulamazdım. İyi ki varlar.
