BURASI ANTEP’TİR BİRAZI MUT’TUR

Evet, yeni bir yıla girdik. Ben de içinde nice insan nice insanın yeni yılını kutladık, iyi dileklerde bulunduk. Ama ne yazık ki bu iyi dileklere emek harcanmazsa, bunlar köprüyü geçemeyen iyi dilek sözcükleri olarak kalacaktır. Çünkü bu düzen yoksuldan, emekçiden yana değildir. Hiç kimse kimsenin eline altın tepside ”mutlu bir yıl” sunmaz, eskilerin sözüyle emek olmadan sömek olmaz.
Aslında yeni yıl Antep’te de aynı Mut’ta da. 12 ay süren bir zaman dilimi; başlangıcı ve sonu belli olmayan bir sayı sistemi; 1 iken 2, 46 iken 47, 2024 iken 2025…Ama bizler için ne yazık ki yeni yıl, zam yağmuru.
Evet, burası Antep’tir, birazı Mut’tur.
Antepfıstığı buranın simgesi. Ama Mut’ta da var. Çıtlık/melengiç/sakızlık; Antepfıstığının harabı. Üstelik Mut’un Mut Çıtlık diye bir kültür sanat dergisi var, Mut Çıtlık Doğa Grubu, kendi çapında üç yıldır Antepfıstığı Şenliği yapıyor…
Ama iki yerde de ağaçlara (kayısı, zeytin, burada Antepfıstığı ve ceviz de var) kıyılarak yerlerine beton yığınları dikiliyor. Oğlumun/gelinimin evlerinin olduğu yörenin toprakları eskiden Kızılhisar köyününmüş. Köylünün birisi 40 dönüme yakın Antepfıstığı bahçesini inşaat şirketine 68 daire karşılığında vermiş. Şimdi beton yığınları yükseliyor burada.
Burayı Allaben deresi ikiye bölüyor, Mut’u da Mut deresi. İkisinin de yeterli suyu olmasa da.
Burası toprağı kızıl bir kent. Bizim yaylalarımız da öyle. Birisinin adı bile Kızılova.
Kentin gökyüzünde ve içinde kargalar sürü sürü. Benin çocukluğumda bizim köyümüz de böyleydi.
İbrahimli, benim köyüm. Buranın da eski bir köyü. Birçok toplu taşıma aracının alnında ‘İbrahimli’ yazıyor. Ama şimdi kentin en gözde, en varlıklıların yaşadığı yer.
Müze mi? Burası belki de Türkiye’nin en çok müzesi olan kenti. Ya Mut’un kaç müzesi var? Aman kimse duymasın bunu!
Yaşam pahalılığı (enflasyon) kaç, maaşlarımıza yapılan zam kaç?..
Kutlu olsun yeni yılımız, mutlu olsun!..
Yerimiz dar, gelin güzel bir Antep türküsüyle bitirelim yazımızı.
Gönül gurbet ele gitme Has bahçenin gül ağacı
Ya gelinir ya gelinmez Kimi tatlı kimi acı
Her güzele meyil verme Benim derdimin ilacı
Ya sevilir ya sevilmez Ya bulunur ya bulunmaz
Bitirelim dedim de, ama Antep ”Ben Güneydoğu’nun en büyük kentiyim, bir sayfaya sığmam”, Mut’sa “Erik bende, kayısı, incir, zeytin ve zeytinyağı bende, ben de sığmam” diyor.
Bu durumda bir anlatıyla ikisinin de gönlünü alarak noktayı koyalım isterseniz.
Yıllar önce Mutlunun birisi Antep’e askere gelir. Antep baklavasını öyle bir sever öyle bir sever ki, askerliğini bitirir ama geri dönmez. Babası ise Mut’ta, “Ne yapsam ne yapsam” diye düşünür durur. Sonunda oğluna hiç haber vermeden Antep’e gidip bir baklavacıda çalışmaya başlar. Baklava yapmayı öyle bir güzel öğrenir ki, Mut’a dönerek bir baklava dükkânı açar ve oğluna haber verir, oğlu da böylece Antep’ten vazgeçerek Mut’a döner.
Sevgiyle, sağlıkla…