Mezuniyetimin ardından devlet kurumlarında görev yapabilmek amacıyla üç kez KPSS’ye girdim. Aldığım puanlar benim için yeterli olsa da zaman içerisinde yalnızca sınava hazırlanmanın ve iyi bir puan almanın atama sürecini açıklamaya yetmediğini düşünmeye başladım.
Yaklaşık 7 yıl boyunca atama süreçlerini takip ettim. Başvuru, değerlendirme ve kabul aşamalarında karşılaştığım farklı uygulamalar, bende sistemin yalnızca puan ve başarı üzerinden ilerlemediğine dair bir düşünce oluşturdu. Bazı kurumlarda mülakat süreçlerine de katıldım. Bu süreçlerde zaman zaman referans, kişisel bağlantılar ve kurumların inisiyatiflerinin belirleyici olabildiğini gözlemlediğimi hissettim.
Bu süreçte dershanelerden de destek aldım. Sınavlara hazırlanırken deneme sınavlarındaki performansımı yakından takip ediyor, kendi sıralamamı ve başarı durumumu değerlendiriyordum. Ancak zaman içerisinde deneme sonuçlarında benden daha geride olduğunu düşündüğüm bazı kişilerin benden önce atanması, benim açımdan sürecin adil işleyip işlemediğini sorgulamama neden oldu. Hatta bazı dönemlerde soruların belirli kişilere önceden ulaştırılmış olabileceğine dair düşünceler bile zihnimde oluştu.
Belki de burada önemli olan yalnızca atanıp atanamamak değildi.
Asıl mesele, emek verdiğiniz bir sürecin sonunda emeğinizin karşılığını aldığınıza inanabilmekti.
Bir yandan devlet atamalarını takip ederken, diğer yandan akademik kariyer hedefimi de sürdürmeye çalıştım. Üniversitede ders vermek ve akademik alanda ilerlemek istediğim için bu kez ALES, YÖKDİL ve YDS gibi sınavlara hazırlandım ve girdim.
Bütün bunlar olurken çalışma hayatımdan da kopmadım. Aynı yıllarda yarı özel, yarı devlet niteliğindeki kurumlarda çalışmaya devam ettim. Bir tarafta sınavlar, diğer tarafta çalışma hayatı; bir tarafta mesleki deneyim, diğer tarafta akademik hedefler…
Her sınav aslında bana yalnızca bir puan getirmedi. Sabretmeyi, yeniden başlamayı ve hedef değiştirmenin başarısızlık anlamına gelmediğini de öğretti.
Bugün geriye dönüp baktığımda, sınav süreçlerimin hayatımın yalnızca bir dönemini değil, mesleki yolculuğumun önemli bir bölümünü şekillendirdiğini görüyorum.
Devlet ataması olmadı diye mesleğimden vazgeçmedim. Akademik hedeflerim istediğim hızda ilerlemedi diye öğrenmekten vazgeçmedim. Her yeni sınav, her yeni başvuru ve her yeni çalışma deneyimi beni başka bir yola taşıdı.
Şimdi hâlâ yüksek lisans ve doktora programlarını araştırıyorum. Bundan sonraki yolun nereye çıkacağını bilmiyorum.
Ama artık şunu biliyorum:
Bazı yollar bizi hedefimize doğrudan götürmez. Bazen bizi başka bir yola hazırlamak için uzar.
Ben de kendi yolculuğuma devam ediyorum.
Bakalım bundan sonra bizleri neler bekliyor?
SINAV SÜREÇLERİM
