Şairimiz yine Ali Yüce. Su içer gibi geliyor insana onun şiirleri, bir de arı duru.
Yıl 1946
Düziçi Köy Enstitüsü’nde
Bu dünyaya ayak bastım ben
Ekmeğime ışık sürdü Tonguç
Eşitlik, özgürlük sürdü beynime
Bin yıllık uykudan uyandım
Bir gramcık bilgi için
Tırmanarak yokuş koymadım ben
Saç döktüm, ömür tükettim
Öğrenmeye doymadım ben.
Öğretmenlerin öğretmeni
İsmail Hakkı Tonguç ve Hasan Ali Yücel
Ne desem size bilmem
Dilim varmaz ne söylesem
Beğendiniz mi yaptığınızı
Enstitüye girmeseydim eğer
Teneke yitirsem altın bulurdum
Kölelik tacım başımda
Göğsümde kulluk madalyam
Demokrasi pehlivanı olurdum.
+++
Sevgide
Bütün vitaminler vardır
Sevgiler yaz reçeteme
Sevdalar yaz doktor
+++
Yürürken güzelsin sen
Dururken güzelsin
Bakarken, gülerken
Konuşurken daha güzelsin
En güzelsin düşünürken
Sevgiyle, sağlıkla, şiirle, saybanla…
