
1933-1934 yıllarında çeşitli nedenlerle Silifke merkezli vilayet ile Mersin birleştirilerek, Mersin kasabası merkez kabul edilmek suretiyle İçel Vilayeti Mersin’e taşınmıştır.
Yani İçel Vilayeti iptal edilmemiştir. Anamur, Gülnar, Mut ve Silifke ilçeleri de bu vilayet içinde yer almış, ancak Ermenek Konya iline bağlanmıştır.
1980 sonrası Ermenek’ten 10 bine yakın imzalı dilekçe Kenan Evren’e ulaşmış. Verilen yanıtta ise, “Silifke vilayet çalışması yapılmaktadır. Silifke il olduğunda oraya bağlanacaksınız.” denmiştir.
1960’lı yıllara gelinceye kadar Ermenek Ağır Ceza Mahkemesi davaları Silifke’de görülmüştür. Anımsadığım kadarıyla, Ermenekli bir kalaycı ustası eşini öldürmüş, Silifke Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanmış ve idama mahkûm edilmiştir. Cezaevi bahçesinde bulunan dut ağacında gece infaz edilmiştir. Gündüz hazırlanan idam sehpasını gördük. Ancak gece çocukları almadılar.
Kültür anlamında Taşeli kültür yapısı; Ermenek, Anamur, Silifke, Gülnar, Arslanköy ve Mut’ta aynı özellikleri taşır. Yani Taşeli yöresinin diğer adı İçil, İçel’dir. Ancak Mersin’de yaşayan Güneydoğu lobisi bu kültür mozaiği ile hiç uyuşamadı. Onun için Mersin’de halk kültürü, halk oyunları yani folklor yoktur. Her gelenin kendi kültürü vardır. Mersin kültürü bu nedenle oluşamamıştır.
Bu nedenle 2002 yılında talep üzerine Türkiye Büyük Millet Meclisinde çıkarılan bir kanunla İçel adı Mersin’e dönüştürülmüştür. Ancak burada hukuksal anlamda bir eksiklik olmuştur. İçel ile birleşen Mersin dikkate alınmadan kanun hazırlanmış ve kabul edilmiştir.
ÇÖZÜM
Silifke’de yetişmiş iki Yargıtay üyemiz vardır: Mustafa Kıcalıoğlu ve Mustafa Karadağ. Onların başkanlığında bir hukuk komisyonu kurulup dava açılması hâlinde, İçel Vilayet Merkezi 33 plaka ile birlikte Silifke’ye gelebilir.
Davayı kazanınca ne mi olacak? Yıllardır siyaset ve ekonomi yatırımlarını yöneten Mersin-Tarsus lobisinden kurtulacağız. Yani yatırımları kendimiz yöneteceğiz. Projeleri kendi ölçeğimize göre yapacağız. Üç-dört yıldır sürüncemede olan Taşucu Serbest Bölgesi planı uygulamaya geçecek.
Taşucu SEKA Limanı’na, Mersin Deniz Ticaret Odasının koyduğu ambargo nedeniyle ancak angus gemileri ve Kıbrıs feribotları gelebilmektedir. (SEKA Limanı içine iki defa Danıştay kararıyla yapamadıkları tersanenin faturası SEKA Limanı’na kesilmektedir.)
Yıllardır sürüncemede kalan turizm alanları da işlerlik kazanacaktır.
2002 yılında Devlet Planlama Teşkilatında onaylanan Mersin-Taşucu demiryolu projesi işlerlik kazanacaktır.
Diyorlar ki altyapı eksik. Tamam da Mersin ve Tarsus’tan sıra gelmiyor. İçel Vilayeti olunca kendi öz kaynakları ve ödenekleri ile ayağa kalkar, altyapılar düzenlenir.
1950’den bu yana siyasiler gelmişler, gitmişler. Söz vermişler ama sözlerinde durmamışlar.
O zaman ucu açık olan hukuk kanalını neden işletmeyelim?

